Ο φόβος για το σκοτάδι, είναι ένα πολύ σύνηθες φαινόμενο. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τα παιδιά, αλλά και για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Εκατομμύρια παιδιά πιστεύουν πως κάτω από το κρεβάτι τους κρύβονται τέρατα, ή ότι ο κάποιος μπαμπούλας είναι κρυμμένος στην ντουλάπα.
Αυτό σύμφωνα με τα λεγόμενα του θεραπευτή Jenn Berman, συμβαίνει διότι τα παιδιά κυρίως μικρότερης ηλικίας (2-3) χρονών δεν έχουν μάθει ακόμα να αναγνωρίζουν το φανταστικό με το πραγματικό. Στοιχεία της φαντασίας τους μπλέκονται στην αληθινή ζωή. Οι πηγές για την δημιουργία τέτοιων πλασμάτων είναι η τηλεόραση και τα βιβλία.
Εμείς αυτό που πρέπει να κάνουμε, είναι αρχικά να καταλάβουμε ότι ο φόβος των παιδιών είναι αληθινός. Δεν είναι κάποιο τέχνασμα για να τραβήξουν την προσοχή μας, αλλά τα παιδιά όταν πέφτει το σκοτάδι φοβούνται.
Εκτός από την τηλεόραση, η οποία μπορεί να δείχνει κάποιες βίαιες σκηνές ή τα βιβλία που μπορεί να έχουν μία περίεργη εικονογράφηση, τα παιδιά επηρεάζονται και νιώθουν φόβο, όταν είναι εκτεθειμένα σε στρεσογόνο περιβάλλον, όταν τα ίδια βιώνουν το διαζύγιο των γονιών ή λόγο της απώλειας κάποιου ατόμου ή κατοικίδιου.
Η παιδοψυχίατρος Mary Dobbins συμπληρώνει πως η τηλεόραση παράγει ήχους και εικόνες, που μπορεί για έναν ενήλικα να μην είναι τρομακτικές, αλλά είναι για ένα μικρό παιδί. Έτσι μας προτείνει να υπάρχει έλεγχος από τους γονείς σχετικά με τα προγράμματα, έργα και cartoon που παρακολουθούν τα παιδιά μας.
Ο ίδιος έλεγχος και προσοχή πρέπει να υπάρχει στα βιβλία και στα παραμύθια των παιδιών, καθώς μάγισσες και τέρατα μπορεί να στοιχειώσουν τις νύχτες τους.
Η θέση η δική μας ποια είναι; Αυτό είναι ένα ερώτημα, που πρέπει να απαντηθεί.
Η παιδοψυχίατρος Dobbins, μας συμβουλεύει πως πρέπει να είμαστε ήρεμοι όταν εξηγούμε στα παιδιά, ότι δεν χρειάζεται να φοβούνται. Να τους δώσουμε να καταλάβουν πως ο φόβος είναι μέρος της ζωής, αλλά είναι ασφαλείς στο σπίτι τη νύχτα. Δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε υποτιθέμενα μαγικά όπλα που εξουδετερώνουν τα πλάσματα, γιατί έτσι κάνουμε τα παιδιά να πιστέψουν πως όντως υπάρχουν τέρατα και μάγισσες.
Επίσης τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας δεν είναι αναγκασμένα να παίζουν τον ρόλο του προστάτη σε αυτές τις καταστάσεις. Ο γονιός πρέπει να μιλάει στο παιδί και να το στηρίζει. Αυτό μπορεί να πάρει αρκετές νύχτες, αλλά πρέπει να έχουμε υπομονή. Επίσης, ανυποψίαστες στιγμές της ημέρας, αν το παιδί κάνει κάποια ζαβολιά δεν πρέπει να του λέμε, ως τιμωρία ότι το βράδυ θα το επισκεφτούν τα τέρατα! Αυτό τροφοδοτεί την πίστη του ότι υπάρχουν κακά πλάσματα.
Λίγες νύχτες συζήτησης θα λύσουν το πρόβλημα.
πηγή: joytv.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου